به نظرم فُرمِ زندگی،شبیه یک بطری نسبتا بزرگ است که مایعی (آب،مشروب،نوشابه یا هر مایع دیگری)درون آن است؛تمام مایع درون بطری مزه ای واحد دارد و ما یک بار آن را تا نصفه،تا یک سوم اول یا آخر یا هر قسمت دیگرش سر می کشیم و انتهایش می ماند برای بقیه ی روز ها...بقیه ی روز ها،همان مزه را دارند...ته مانده ی همان بطری اند...

من

هنوز گاهی دلم می لرزد...

و حالا

فکر میکنم چقدر مزخرف اند آنهایی که ما را ترک کرده اند!

آدم نباید به خاطر این که بدبخت نیست خوشحال باشه

آدم وقتی خوشحاله که خوشبخت باشه

صرفا بدبخت نبودن که خوشبختی نیست!

تمام قصه های زندگی ما ها قضیه ی همونیه که یه کاکتوس خرید و عاشق کاکتوسش بود ولی کاکتوسش هم خشک شد و از بین رفت!